Mehmetçik-Üniversite Gençliği Elele, GAP Adıyaman

  • Konuyu Başlatan: Konuyu başlatan GezenGen Tarih:
  • Başlangıç tarihi Yazılan Cevaplar:
  • Cevaplar 5
  • Okunma Sayısı: Görüntüleme 3,147

GezenGen

Zirve
Mesajlar
1,363
Tepkime puanı
5
1998 ekiminin ilk günleriydi. Üniversite arkadaslarimin agizlarinda bir kamp ve Guneydogu Anadolu laflari dolasiyordu. Tam olarak kimse birsey bilmiyordu, cok yakinda aciklayacaklarmisdan baska. Ekim ayinin 2. haftasinda konuyla ilgili bir toplanti düzenlenecegini ögrendik ve bircok farkli fakülteden insanla birlikte I.Ü’nin büyük amfi salonunda toplandik. Prof. Dr. Ismail Duman ilk bilgileri vermeye basladi sinevizyon esliginde. „Mehmetcik-Üniversite Gencligi Elele, GAP Adiyaman 98“ adli organize ettikleri kampin, simdiye kadar yapilmis dünyanin en büyük kis kampi olacagini, Istanbul’dan ve Güneydogu’dan tahminen 4000 ögrencinin kampa katilacagini, kamp alanini askerlerin hazirladigini ve onlarin cadirlarinda kalacagimizi yapacagimiz isin ise bölgeyi agaclandirmak oldugunu söyledi. Bunlari ögrendikten sonra kampa merakli olan arkadaslarimla icimizdeki bu atesi söndürmenin tek yolunun buraya gitmek olduguna karar verdik. Kamp merkezi olan Adiyaman’in Kahta ilcesine otobüslerle konvoylar halinde gidilecekti ki güvenlik nedenleri gibi nedenlerden dolayi dönemin Basbakani Mesut Yilmaz hepimizin ucakla gönderilmesini sagladi. Kasim ayinin ilk günlerinde I.T.Ü’nün Maslaktaki kampüsünde onlarca insan toplandik ve burada ayni askeri intizamla taburlara,takimlara, bölüklere ayrildik. 10 kisilik bölügün basi olarak secti arkadaslarim beni. Bir kisilik eksigimiz vardi ve o sirada yanima bir kisi yaklasarak eksigimiz varsa, kendisini bölüge almami, cünkü onu kimsenin almadigini söyledi (Sonradan ögrendigimize göre bu arkadas, I.Ü. Hukuk Fakültesinde okumasina ragmen Dogulu Anadolulu oldugu icin kimse almak istememisti.Bunu duydugumda bir kere daha mutlu oldum onun bizim bölükte yer almasina). 5 kasim günü yolculuk vakti gelmisti. Gruplar halinde sirt cantalarimizla Atatürk Havaalani’na gittik. Kimseye yer numarasi verilmiyordu sadece ayni üniversitelilerin ayni ucakla gitmesine dikkat ediliyordu. Ucakta camdan bakarken, Guneydogu Anadolu’ya yaklasildikca cok buyuk akarsulara ragmen her yerin çoraklastigini görebiliyorduk.


Cok eglenceli ve güzel bir yolculuktan sonra öglen saatlerinde Gaziantep Havaalani’na indigimizde havanin Istanbul’dan daha sicak oldugunu fark ettik. Bir baska dikkatimizi ceken seyde belediye bandosunun bizi törenle karsilamasi ve terminal binasinin üzerinde agir makinali tüfeklerle nöbet tutan askerler oldu.

[attachment=1]

Alandan disari ciktigimizda herkes gibi bizde, Gaziantep Belediyesinin tahsis ettigi belediye otobüslerine dolusmaya basladik. Bizim otobüs normalden daha az yolcu almisti,cünkü herhangi bir aracin bozulmasi aninda müdahale etmek icin otobus ustalari ve mazot varilleri vs.de bizim otobüsteydi. Haliyle konvoyun en sonunda yer aliyorduk. Konvoyun en önü görünmüyordu. Tüm konvoyu askeri araclarin ve polisin korumasi altinda olmasina ragmen belli noktolarda yollar bizim icin özellikle kesilip bize öncelik taniniyordu. Soförümüz bizimle konusurken Türkcesini düzeltiyordu ama diger ustalarla konusurken pek birsey anlamiyorduk. Yolda birkac araci tamir ettikten sonra bir köyden gecerken bizim otobüs durdu ve soförümüz inip ordaki insanlarla konusmaya basladi. Biz ne oldugunu kavrayamamistik ve bize gelip, akrabalarim sizi yemege davet ediyorlar gelin dedi. Bir otobüs dolusu insan köy evine hücum ettik. Bize kendi yaptiklari ekmeklerle ayran ikram ettiler. Orada gördüm adini ögrenemedigim bu kücük kiz cocugunu.

[attachment=2]

Ne oldugunu, bunca insanin nereden ciktigini anlamaya calisirken birde ben fotograf makinasini cikardigimda iyice sasirdi. Ilk defa gördügünü tahmin ettigim makinanin flasi gözlerini kamastirmisti.. Ailesi bana : “Siz okuyan cocuklarsiniz, buralari iyi gezin, görün ki büyük sehirlerde Dogu ve Güney Doguyu yanlis taniyanlara, belli nedenlerden korkanlara durumuzu anlatabilesiniz“ dedi. Misafirperverlikleri icin tesekkür edip ekmeklerimizi alip hemen otobüse bindik. Konvoy ile aramizin cok acilmamasi gerekiyordu. Aksamüstüne dogru Adiyaman’a vardik. Ordan biraz mola verdikten sonra kampa gectik.

[attachment=3]

Bu kadar iyi planlanmis ve alt yapisi olusturulmus bir yer beklemiyorduk acikcasi. Berberinden, saglik ocagina, yemekhanesine ve amfitiyatrosuna kadar hersey vardi. Tum yapilar cadirdandi. Her iki bölük bir cadirda kaliyordu. Cadirlara soba bile kurulmustu. Tek yetismeyen sey cadilarin altlarinin betonlanmasiymis. Bununda cadirlar söküldükten sonra betonlarin o sekilde kalmarini istemedikleri icin cok üzerinde durmamislar. Toplu WC’lerden birkac tanesi acilmamisti cünkü Halis Toprak’in bagisladigi esyalardan bazilari ile bizim erzaklar Istanbul’dan kamyonlara yüklenmisti fakat kamyonlar iki gün önceden yola cikmis olmalarina ragmen kaybolduklari icin kampa gelememis olduklarini ögrendik. O gece Pasa cikip : „Cocuklarimiz ac kalmasin, askeri malzemelerden yemek yapin!“ demeseydi kendi ahcilarina gercekten ac kalacaktik. Gece olmadan önce, bizlere kamptan tiyatoroya giden yolu agaclandirtarak isin püf noktalarini ögrettiler.

Gece cadirlarimizdaki kampetlerimizi kurduk ve uyku tulumlarimizin icine girerek uyuduk. Ertesi gün biraz heyecandan, biraz da havanin temizliginden olsa gerek erkenden kalktik. Kisa bir kahvaltidan sonra gün boyu yapacagimiz isler icin bilgilendirildik ve verilen mataralarimizi su ile doldurup, ögle yemegi icin kumanyalarimizi aldiktan sonra otobüslere binerek yine eskortlar esliginde yola koyulduk.

Takimimizin hocasiyla birlikte yesillendirdigimiz yerlerden bize en güzel gelen yere Ata’mizin anisina bir fidan diktik ve saygi durusunda bulunup daglardan yankilan Istiklal Marsi’mizi söyledik

[attachment=4]

Tüm gün boyu calistiktan sonra geri dönerken corak topraklara hayat vermenin mutlulugu, yorgunlukla birlikte hepimizin yüzünden belli oluyordu.

Aksamlari Haluk Levent, Grup Gündogarken gibi ünlüler gelip konser veriyorlardi. Hepimiz yemeklerimizi cadirlarda yiyorduk. Kahvaltida cay koydugumuz kaplara aksam corba koyuyorduk ama hicbirimiz sikayetci degildik. Yemek cadirlarinda dönüsümlü olarak gruplara ayriliyorduk ve gün boyu yemeklerimizin tencerelerle sahra mutfaklarindan cadirlara tasinmasiyla o kisiler ilgileniyordu. Yemeklerden sonra ise herkes kendi bulasigini yikiyordu.

Ilk birkac gün hava cok güzel olmasina ragmen cikan soguklar ve yagislarla cadirlarimizin ici camur banyosuna döndü. Kimse buna aldiracak durumda degildi, cünkü yeni arkadasliklar kuruyor ve en önemlisi cok egleniyorduk. Havanin güzel oldugu bir aksam cektigim bu gökyüzünün renklerini asla unutamayacagim (kesinlikle photoshop yoktur).

[attachment=5]

Normalde disari cikmamiz yasakti fakat genelde kampa dondugumuzde arkadaslardan bir grup seciliyor ve o grup kamptan görevlilerle birlikte Adiyaman’in sehir merkezine inip orada arkadaslar icin alisveris yapiyordu. Yöre halki o kadar memnundu ki, keske her sene gelseniz diyorlardi ve bazi dükkanlarin stoklarindaki icki-sigara basta olmak üzere bazi seyleri tüketmistik. Icki icmek kampta yasakti fakat mataralara doldurulan ickileri olay cikarmadan icenlere karisilmiyordu.

10 Kasim günü sabahi hepimiz cok büyük bir tepeye ciktik ve önceden planlandigi sekilde dev gibi bir ATA yazdik. Pasada helikoptelerle gelerek bizi izledi. Saat tam 9:05 gece askeri sirenler calmaya basladi. Gercekten de insani etkileyen bir manzaraydi. O gecenin aksami ise kampta ufak bir konusma yapildiktan sonra Atatürk büstünün önünde mesale yakildi. Sabaha kadar isteyen herkes atesin önünde nöbet tuttu.

11.jpg


2.jpg


10.jpg


3.jpg


1.jpg
 

Etiketler

GezenGen

Zirve
Mesajlar
1,363
Tepkime puanı
5
Ynt: Mehmetçik-Üniversite Gençliği Elele, GAP Adıyaman

Dönme zamanimiz yaklasirken Adiyaman’in tüm ilcelerini ve nerdeyse köylerini ögrenmistik artik. Sira cevre illeri ve tarihi eserleri gezmeye gelmisti. Eski Kahta diger adiyla Yeni Kale Memlükler zamaninda bugünkü seklini almis ve arkeolojik calismalar Kommagene Kraliyet Sarayinin burasi oldugunu göstermis. Yaklasik 300-350 m yükseklige kayalar üzerine insa edilen kalenin tek kapisi bulunuyor ve icinde carsi, konutlar, zindan, su sarniclari gibi yapilari barindiriyor.

[attachment=1]

Kalenin hemen yanindaki ilkokulda ise 2 sinifin icinde toplam 5 sinifin oldugunu, iki tane ögretmenin onlari ne sartlarda egitmeye calistiklarini ve sordugumuz sorulara ögrencilerin verdikleri cevaplarla ögretmenlerinin bunda ne kadar basarili olduklarini gördük.

M.S. 2. yy’da Cendere (Canibas) cayi üzerine, Roma Imparatoru Septimus Severus adina, XVI. lejyon tarafindan insa edilen Cendere (S. Severus) köprü halen aktif olarak kullanilmakta. Imparator kendi adina, karisi J. Donna, ogullari Caracalla ve Geta adina köprüye 4 adet sütun diktirmis. Babasinin ölümünden sonra tahti ele geciren Caracalla kardesi Geta’yi öldürttükten sonra kardesi adina dikilen sütunu da yiktirmis. 120 m uzunluga, 30 m yükseklige, 7 m genislige sahip köprü, 92 adet iri blok taslardan olusan kemeri ile tipik Roma mimarisi örnegi.

[attachment=2]

Hepimizin en merak ettigi yer ise kuskusuz Nemrut Dagi’ydi. Nemrut’a, oradaki tümülüsün (anit mezar) Kommagene (Komma geninden gelen) Krali I. Antiochus Epiphanes’in (M.Ö. 62-32) tümülüsü oldugunu ancak tek tümülüsün o olmadigini ögrendik. Nemrut’a bakan 2 tepe daha iki farkli tümülüs vardi ve onlarda kralin akrabalarininmis.

Nemrut’a ciktigimda bulutlarinda yere yakinligi nedeniyle sanki gökyüzünün tepesinde oldugu hissine kapildim. Kralin neden burayi sectigi gayet iyi anlasiliyordu. Dogu terasinda soldan sirayla Kommagene krali I. Antiochus, bereket Tanricasi Kommagene, bas tanri Zeus, tanri Apollon ve Herakles’in heykelleri bulunuyor. Isin ilginc yani heykellerin kafalarinin hepsinin yerde olmasi.

[attachment=3]

Bize bilgi veren görevli, rivayete göre Tanrilar oyun oynarlarken biri digerine sinirleniyor ve oyun tahtasina vuruyor. Bu da heykellerin kafalarinin yerlere düsmesine neden olmus. Kuzey terasinda ise tören yolu ve steller yer alirken bati terasinda yine I. Antiochus, Tanri heykelleri ile Pers Kral kabartmalari yer aliyor.

[attachment=4]

Günesin dogusunun ve batisinin muhtesem oldugunu ögrendigimiz Nemrut’tan güvenlik nedeniyle hava kararmadan askeriye esliginde inerek kampimiza döndük.

Bir baska gezimizde hep duydugumuz, GAP’in göz bebegi Atatürk Baraji’na idi. Gercektende muazzam büyüklükte bir yapi ve halkin tüm yasantisini degistirmis.

[attachment=5]

Cünkü insanlar balik, balikcilik, su sporlariyla tanisirlarken kara iklimi de biraz daha yumusamis. Esasta yörelilerin atalari denize cok da yabanci degil, cünkü Adiyaman Arkeoloji müzesinde yöredeki kazilarda cikarilmis bircok gastropod (karindan bacakli-salyangoz) kabugu vardi.
Sanliurfa’ya vardigimizda ilk yaptigimiz sey hemen balikli göle gitmek oldu. Cok güzel olacagini düsündügüm bir fotografi cekmek icin gölün etrafinda bulunan bir yere girdim. Orada bulunanlar beni uyardilar, megerse bir dergaha girmisim ve orada fotograf cekmek yasakmis. Onun icin bende özür dileyip ciktim.

Antep’in ve Urfa’nin yemekleri bana biraz baharatli gelse de gercekten cok lezzetliler. Yaklasik 3 hafta süren kampimiz boyunca bir gece de 4000 kisiye yemek hazirlamaya yardimci olmaktan, fidan dikip tohum ekmeye kadar bircok sey ogrendik. Umarim birgün gittigimde eserlerimizi büyümüs görebilirim. Sonraki senelerde bu organizasyon tekrarlanacakti fakat ekonomik nedenlerden bir daha yapilamadi. Biz giderken bazi aileler endise duyuyordu. Biz buna ragmen gittik ve elimizden geleni yaptik. Sizde eger gitmediyseniz son zamanlarda artan kültür turlariyla veya kendi basiniza buralari mutlaka görmeye gidin. Oranin halki o kadar sicak kanli ve misafirperver ki..Tek istedikleri sey ayrimcilik yapilmadan insan yerine konmak..

Bize cok sey katan ve ögreten dünyanin en büyük toplu erozyonla mücadelesi organizsayonunu düzenleyen, basta Mehmetcik olmak üzere, herkese cok tesekkürler..

4.jpg


9.jpg


8.jpg


5.jpg


6.jpg
 

Mesajlar
77
Tepkime puanı
0
Yer
adıyaman
Ynt: Mehmetçik-Üniversite Gençliği Elele, GAP Adıyaman

yazınızı zevkle okudum.o dönemde anfi tiyatronın malzeme ve kurulum aşamasında bende bulunmuştum.tüm montaj ve nakliye işlerini tpao olarak biz yapıyorduk.keşke bu her yıl böyle devam etseydi .şu anda orası ogün bu gündür bırakıp gittiğiniz şekliyle öylece duruyor.
 

GezenGen

Zirve
Mesajlar
1,363
Tepkime puanı
5
Ynt: Mehmetçik-Üniversite Gençliği Elele, GAP Adıyaman

Teşekkür ederim. Devamı gelebilse gerçekten iyi olurdu, o şekilde kalmasına üzüldüm. Tiyatro içinde elinize sağlık :smiley:
 

Niyazi Poyraz

Yeni Üye
Mesajlar
2
Tepkime puanı
0
1998 ekiminin ilk günleriydi. Üniversite arkadaslarimin agizlarinda bir kamp ve Guneydogu Anadolu laflari dolasiyordu. Tam olarak kimse birsey bilmiyordu, cok yakinda aciklayacaklarmisdan baska. Ekim ayinin 2. haftasinda konuyla ilgili bir toplanti düzenlenecegini ögrendik ve bircok farkli fakülteden insanla birlikte I.Ü’nin büyük amfi salonunda toplandik. Prof. Dr. Ismail Duman ilk bilgileri vermeye basladi sinevizyon esliginde. „Mehmetcik-Üniversite Gencligi Elele, GAP Adiyaman 98“ adli organize ettikleri kampin, simdiye kadar yapilmis dünyanin en büyük kis kampi olacagini, Istanbul’dan ve Güneydogu’dan tahminen 4000 ögrencinin kampa katilacagini, kamp alanini askerlerin hazirladigini ve onlarin cadirlarinda kalacagimizi yapacagimiz isin ise bölgeyi agaclandirmak oldugunu söyledi. Bunlari ögrendikten sonra kampa merakli olan arkadaslarimla icimizdeki bu atesi söndürmenin tek yolunun buraya gitmek olduguna karar verdik. Kamp merkezi olan Adiyaman’in Kahta ilcesine otobüslerle konvoylar halinde gidilecekti ki güvenlik nedenleri gibi nedenlerden dolayi dönemin Basbakani Mesut Yilmaz hepimizin ucakla gönderilmesini sagladi. Kasim ayinin ilk günlerinde I.T.Ü’nün Maslaktaki kampüsünde onlarca insan toplandik ve burada ayni askeri intizamla taburlara,takimlara, bölüklere ayrildik. 10 kisilik bölügün basi olarak secti arkadaslarim beni. Bir kisilik eksigimiz vardi ve o sirada yanima bir kisi yaklasarak eksigimiz varsa, kendisini bölüge almami, cünkü onu kimsenin almadigini söyledi (Sonradan ögrendigimize göre bu arkadas, I.Ü. Hukuk Fakültesinde okumasina ragmen Dogulu Anadolulu oldugu icin kimse almak istememisti.Bunu duydugumda bir kere daha mutlu oldum onun bizim bölükte yer almasina). 5 kasim günü yolculuk vakti gelmisti. Gruplar halinde sirt cantalarimizla Atatürk Havaalani’na gittik. Kimseye yer numarasi verilmiyordu sadece ayni üniversitelilerin ayni ucakla gitmesine dikkat ediliyordu. Ucakta camdan bakarken, Guneydogu Anadolu’ya yaklasildikca cok buyuk akarsulara ragmen her yerin çoraklastigini görebiliyorduk.


Cok eglenceli ve güzel bir yolculuktan sonra öglen saatlerinde Gaziantep Havaalani’na indigimizde havanin Istanbul’dan daha sicak oldugunu fark ettik. Bir baska dikkatimizi ceken seyde belediye bandosunun bizi törenle karsilamasi ve terminal binasinin üzerinde agir makinali tüfeklerle nöbet tutan askerler oldu.

[attachment=1]

Alandan disari ciktigimizda herkes gibi bizde, Gaziantep Belediyesinin tahsis ettigi belediye otobüslerine dolusmaya basladik. Bizim otobüs normalden daha az yolcu almisti,cünkü herhangi bir aracin bozulmasi aninda müdahale etmek icin otobus ustalari ve mazot varilleri vs.de bizim otobüsteydi. Haliyle konvoyun en sonunda yer aliyorduk. Konvoyun en önü görünmüyordu. Tüm konvoyu askeri araclarin ve polisin korumasi altinda olmasina ragmen belli noktolarda yollar bizim icin özellikle kesilip bize öncelik taniniyordu. Soförümüz bizimle konusurken Türkcesini düzeltiyordu ama diger ustalarla konusurken pek birsey anlamiyorduk. Yolda birkac araci tamir ettikten sonra bir köyden gecerken bizim otobüs durdu ve soförümüz inip ordaki insanlarla konusmaya basladi. Biz ne oldugunu kavrayamamistik ve bize gelip, akrabalarim sizi yemege davet ediyorlar gelin dedi. Bir otobüs dolusu insan köy evine hücum ettik. Bize kendi yaptiklari ekmeklerle ayran ikram ettiler. Orada gördüm adini ögrenemedigim bu kücük kiz cocugunu.

[attachment=2]

Ne oldugunu, bunca insanin nereden ciktigini anlamaya calisirken birde ben fotograf makinasini cikardigimda iyice sasirdi. Ilk defa gördügünü tahmin ettigim makinanin flasi gözlerini kamastirmisti.. Ailesi bana : “Siz okuyan cocuklarsiniz, buralari iyi gezin, görün ki büyük sehirlerde Dogu ve Güney Doguyu yanlis taniyanlara, belli nedenlerden korkanlara durumuzu anlatabilesiniz“ dedi. Misafirperverlikleri icin tesekkür edip ekmeklerimizi alip hemen otobüse bindik. Konvoy ile aramizin cok acilmamasi gerekiyordu. Aksamüstüne dogru Adiyaman’a vardik. Ordan biraz mola verdikten sonra kampa gectik.

[attachment=3]

Bu kadar iyi planlanmis ve alt yapisi olusturulmus bir yer beklemiyorduk acikcasi. Berberinden, saglik ocagina, yemekhanesine ve amfitiyatrosuna kadar hersey vardi. Tum yapilar cadirdandi. Her iki bölük bir cadirda kaliyordu. Cadirlara soba bile kurulmustu. Tek yetismeyen sey cadilarin altlarinin betonlanmasiymis. Bununda cadirlar söküldükten sonra betonlarin o sekilde kalmarini istemedikleri icin cok üzerinde durmamislar. Toplu WC’lerden birkac tanesi acilmamisti cünkü Halis Toprak’in bagisladigi esyalardan bazilari ile bizim erzaklar Istanbul’dan kamyonlara yüklenmisti fakat kamyonlar iki gün önceden yola cikmis olmalarina ragmen kaybolduklari icin kampa gelememis olduklarini ögrendik. O gece Pasa cikip : „Cocuklarimiz ac kalmasin, askeri malzemelerden yemek yapin!“ demeseydi kendi ahcilarina gercekten ac kalacaktik. Gece olmadan önce, bizlere kamptan tiyatoroya giden yolu agaclandirtarak isin püf noktalarini ögrettiler.

Gece cadirlarimizdaki kampetlerimizi kurduk ve uyku tulumlarimizin icine girerek uyuduk. Ertesi gün biraz heyecandan, biraz da havanin temizliginden olsa gerek erkenden kalktik. Kisa bir kahvaltidan sonra gün boyu yapacagimiz isler icin bilgilendirildik ve verilen mataralarimizi su ile doldurup, ögle yemegi icin kumanyalarimizi aldiktan sonra otobüslere binerek yine eskortlar esliginde yola koyulduk.

Takimimizin hocasiyla birlikte yesillendirdigimiz yerlerden bize en güzel gelen yere Ata’mizin anisina bir fidan diktik ve saygi durusunda bulunup daglardan yankilan Istiklal Marsi’mizi söyledik

[attachment=4]

Tüm gün boyu calistiktan sonra geri dönerken corak topraklara hayat vermenin mutlulugu, yorgunlukla birlikte hepimizin yüzünden belli oluyordu.

Aksamlari Haluk Levent, Grup Gündogarken gibi ünlüler gelip konser veriyorlardi. Hepimiz yemeklerimizi cadirlarda yiyorduk. Kahvaltida cay koydugumuz kaplara aksam corba koyuyorduk ama hicbirimiz sikayetci degildik. Yemek cadirlarinda dönüsümlü olarak gruplara ayriliyorduk ve gün boyu yemeklerimizin tencerelerle sahra mutfaklarindan cadirlara tasinmasiyla o kisiler ilgileniyordu. Yemeklerden sonra ise herkes kendi bulasigini yikiyordu.

Ilk birkac gün hava cok güzel olmasina ragmen cikan soguklar ve yagislarla cadirlarimizin ici camur banyosuna döndü. Kimse buna aldiracak durumda degildi, cünkü yeni arkadasliklar kuruyor ve en önemlisi cok egleniyorduk. Havanin güzel oldugu bir aksam cektigim bu gökyüzünün renklerini asla unutamayacagim (kesinlikle photoshop yoktur).

[attachment=5]

Normalde disari cikmamiz yasakti fakat genelde kampa dondugumuzde arkadaslardan bir grup seciliyor ve o grup kamptan görevlilerle birlikte Adiyaman’in sehir merkezine inip orada arkadaslar icin alisveris yapiyordu. Yöre halki o kadar memnundu ki, keske her sene gelseniz diyorlardi ve bazi dükkanlarin stoklarindaki icki-sigara basta olmak üzere bazi seyleri tüketmistik. Icki icmek kampta yasakti fakat mataralara doldurulan ickileri olay cikarmadan icenlere karisilmiyordu.

10 Kasim günü sabahi hepimiz cok büyük bir tepeye ciktik ve önceden planlandigi sekilde dev gibi bir ATA yazdik. Pasada helikoptelerle gelerek bizi izledi. Saat tam 9:05 gece askeri sirenler calmaya basladi. Gercekten de insani etkileyen bir manzaraydi. O gecenin aksami ise kampta ufak bir konusma yapildiktan sonra Atatürk büstünün önünde mesale yakildi. Sabaha kadar isteyen herkes atesin önünde nöbet tuttu.

Ekli dosyayı görüntüle 88434

Ekli dosyayı görüntüle 88435

Ekli dosyayı görüntüle 88436

Ekli dosyayı görüntüle 88437

Ekli dosyayı görüntüle 460294
 



Niyazi Poyraz

Yeni Üye
Mesajlar
2
Tepkime puanı
0
1998 ekiminin ilk günleriydi. Üniversite arkadaslarimin agizlarinda bir kamp ve Guneydogu Anadolu laflari dolasiyordu. Tam olarak kimse birsey bilmiyordu, cok yakinda aciklayacaklarmisdan baska. Ekim ayinin 2. haftasinda konuyla ilgili bir toplanti düzenlenecegini ögrendik ve bircok farkli fakülteden insanla birlikte I.Ü’nin büyük amfi salonunda toplandik. Prof. Dr. Ismail Duman ilk bilgileri vermeye basladi sinevizyon esliginde. „Mehmetcik-Üniversite Gencligi Elele, GAP Adiyaman 98“ adli organize ettikleri kampin, simdiye kadar yapilmis dünyanin en büyük kis kampi olacagini, Istanbul’dan ve Güneydogu’dan tahminen 4000 ögrencinin kampa katilacagini, kamp alanini askerlerin hazirladigini ve onlarin cadirlarinda kalacagimizi yapacagimiz isin ise bölgeyi agaclandirmak oldugunu söyledi. Bunlari ögrendikten sonra kampa merakli olan arkadaslarimla icimizdeki bu atesi söndürmenin tek yolunun buraya gitmek olduguna karar verdik. Kamp merkezi olan Adiyaman’in Kahta ilcesine otobüslerle konvoylar halinde gidilecekti ki güvenlik nedenleri gibi nedenlerden dolayi dönemin Basbakani Mesut Yilmaz hepimizin ucakla gönderilmesini sagladi. Kasim ayinin ilk günlerinde I.T.Ü’nün Maslaktaki kampüsünde onlarca insan toplandik ve burada ayni askeri intizamla taburlara,takimlara, bölüklere ayrildik. 10 kisilik bölügün basi olarak secti arkadaslarim beni. Bir kisilik eksigimiz vardi ve o sirada yanima bir kisi yaklasarak eksigimiz varsa, kendisini bölüge almami, cünkü onu kimsenin almadigini söyledi (Sonradan ögrendigimize göre bu arkadas, I.Ü. Hukuk Fakültesinde okumasina ragmen Dogulu Anadolulu oldugu icin kimse almak istememisti.Bunu duydugumda bir kere daha mutlu oldum onun bizim bölükte yer almasina). 5 kasim günü yolculuk vakti gelmisti. Gruplar halinde sirt cantalarimizla Atatürk Havaalani’na gittik. Kimseye yer numarasi verilmiyordu sadece ayni üniversitelilerin ayni ucakla gitmesine dikkat ediliyordu. Ucakta camdan bakarken, Guneydogu Anadolu’ya yaklasildikca cok buyuk akarsulara ragmen her yerin çoraklastigini görebiliyorduk.


Cok eglenceli ve güzel bir yolculuktan sonra öglen saatlerinde Gaziantep Havaalani’na indigimizde havanin Istanbul’dan daha sicak oldugunu fark ettik. Bir baska dikkatimizi ceken seyde belediye bandosunun bizi törenle karsilamasi ve terminal binasinin üzerinde agir makinali tüfeklerle nöbet tutan askerler oldu.

[attachment=1]

Alandan disari ciktigimizda herkes gibi bizde, Gaziantep Belediyesinin tahsis ettigi belediye otobüslerine dolusmaya basladik. Bizim otobüs normalden daha az yolcu almisti,cünkü herhangi bir aracin bozulmasi aninda müdahale etmek icin otobus ustalari ve mazot varilleri vs.de bizim otobüsteydi. Haliyle konvoyun en sonunda yer aliyorduk. Konvoyun en önü görünmüyordu. Tüm konvoyu askeri araclarin ve polisin korumasi altinda olmasina ragmen belli noktolarda yollar bizim icin özellikle kesilip bize öncelik taniniyordu. Soförümüz bizimle konusurken Türkcesini düzeltiyordu ama diger ustalarla konusurken pek birsey anlamiyorduk. Yolda birkac araci tamir ettikten sonra bir köyden gecerken bizim otobüs durdu ve soförümüz inip ordaki insanlarla konusmaya basladi. Biz ne oldugunu kavrayamamistik ve bize gelip, akrabalarim sizi yemege davet ediyorlar gelin dedi. Bir otobüs dolusu insan köy evine hücum ettik. Bize kendi yaptiklari ekmeklerle ayran ikram ettiler. Orada gördüm adini ögrenemedigim bu kücük kiz cocugunu.

[attachment=2]

Ne oldugunu, bunca insanin nereden ciktigini anlamaya calisirken birde ben fotograf makinasini cikardigimda iyice sasirdi. Ilk defa gördügünü tahmin ettigim makinanin flasi gözlerini kamastirmisti.. Ailesi bana : “Siz okuyan cocuklarsiniz, buralari iyi gezin, görün ki büyük sehirlerde Dogu ve Güney Doguyu yanlis taniyanlara, belli nedenlerden korkanlara durumuzu anlatabilesiniz“ dedi. Misafirperverlikleri icin tesekkür edip ekmeklerimizi alip hemen otobüse bindik. Konvoy ile aramizin cok acilmamasi gerekiyordu. Aksamüstüne dogru Adiyaman’a vardik. Ordan biraz mola verdikten sonra kampa gectik.

[attachment=3]

Bu kadar iyi planlanmis ve alt yapisi olusturulmus bir yer beklemiyorduk acikcasi. Berberinden, saglik ocagina, yemekhanesine ve amfitiyatrosuna kadar hersey vardi. Tum yapilar cadirdandi. Her iki bölük bir cadirda kaliyordu. Cadirlara soba bile kurulmustu. Tek yetismeyen sey cadilarin altlarinin betonlanmasiymis. Bununda cadirlar söküldükten sonra betonlarin o sekilde kalmarini istemedikleri icin cok üzerinde durmamislar. Toplu WC’lerden birkac tanesi acilmamisti cünkü Halis Toprak’in bagisladigi esyalardan bazilari ile bizim erzaklar Istanbul’dan kamyonlara yüklenmisti fakat kamyonlar iki gün önceden yola cikmis olmalarina ragmen kaybolduklari icin kampa gelememis olduklarini ögrendik. O gece Pasa cikip : „Cocuklarimiz ac kalmasin, askeri malzemelerden yemek yapin!“ demeseydi kendi ahcilarina gercekten ac kalacaktik. Gece olmadan önce, bizlere kamptan tiyatoroya giden yolu agaclandirtarak isin püf noktalarini ögrettiler.

Gece cadirlarimizdaki kampetlerimizi kurduk ve uyku tulumlarimizin icine girerek uyuduk. Ertesi gün biraz heyecandan, biraz da havanin temizliginden olsa gerek erkenden kalktik. Kisa bir kahvaltidan sonra gün boyu yapacagimiz isler icin bilgilendirildik ve verilen mataralarimizi su ile doldurup, ögle yemegi icin kumanyalarimizi aldiktan sonra otobüslere binerek yine eskortlar esliginde yola koyulduk.

Takimimizin hocasiyla birlikte yesillendirdigimiz yerlerden bize en güzel gelen yere Ata’mizin anisina bir fidan diktik ve saygi durusunda bulunup daglardan yankilan Istiklal Marsi’mizi söyledik

[attachment=4]

Tüm gün boyu calistiktan sonra geri dönerken corak topraklara hayat vermenin mutlulugu, yorgunlukla birlikte hepimizin yüzünden belli oluyordu.

Aksamlari Haluk Levent, Grup Gündogarken gibi ünlüler gelip konser veriyorlardi. Hepimiz yemeklerimizi cadirlarda yiyorduk. Kahvaltida cay koydugumuz kaplara aksam corba koyuyorduk ama hicbirimiz sikayetci degildik. Yemek cadirlarinda dönüsümlü olarak gruplara ayriliyorduk ve gün boyu yemeklerimizin tencerelerle sahra mutfaklarindan cadirlara tasinmasiyla o kisiler ilgileniyordu. Yemeklerden sonra ise herkes kendi bulasigini yikiyordu.

Ilk birkac gün hava cok güzel olmasina ragmen cikan soguklar ve yagislarla cadirlarimizin ici camur banyosuna döndü. Kimse buna aldiracak durumda degildi, cünkü yeni arkadasliklar kuruyor ve en önemlisi cok egleniyorduk. Havanin güzel oldugu bir aksam cektigim bu gökyüzünün renklerini asla unutamayacagim (kesinlikle photoshop yoktur).

[attachment=5]

Normalde disari cikmamiz yasakti fakat genelde kampa dondugumuzde arkadaslardan bir grup seciliyor ve o grup kamptan görevlilerle birlikte Adiyaman’in sehir merkezine inip orada arkadaslar icin alisveris yapiyordu. Yöre halki o kadar memnundu ki, keske her sene gelseniz diyorlardi ve bazi dükkanlarin stoklarindaki icki-sigara basta olmak üzere bazi seyleri tüketmistik. Icki icmek kampta yasakti fakat mataralara doldurulan ickileri olay cikarmadan icenlere karisilmiyordu.

10 Kasim günü sabahi hepimiz cok büyük bir tepeye ciktik ve önceden planlandigi sekilde dev gibi bir ATA yazdik. Pasada helikoptelerle gelerek bizi izledi. Saat tam 9:05 gece askeri sirenler calmaya basladi. Gercekten de insani etkileyen bir manzaraydi. O gecenin aksami ise kampta ufak bir konusma yapildiktan sonra Atatürk büstünün önünde mesale yakildi. Sabaha kadar isteyen herkes atesin önünde nöbet tuttu.

Ekli dosyayı görüntüle 88434

Ekli dosyayı görüntüle 88435

Ekli dosyayı görüntüle 88436

Ekli dosyayı görüntüle 88437

Ekli dosyayı görüntüle 460294
Abim selamlar, ben Adıyaman Gençlik Kış Kampında kaldığınız sürede yanınıza gelen köy çocuklarından birisiyim. Kısmet olursa tanışmak isterim. Sevgilerimle... Niyazi Poyraz
 

Gezenbilir bilgi kaynağını daha iyi bir dizin haline getirebilmek için birkaç rica;
- Arandığında bilgiye kolay ulaşabilmek için farklı bir çok konuyu tek bir başlık altında tartışmak yerine veya konu başlığıyla alakalı olmayan sorularınızla ilgili yeni konu başlıkları açınız.
- Yeni bir konu açarken başlığın konu içeriğiyle ilgili açık ve net bilgi vermesine dikkat ediniz. "Acil Yardım", "Lütfen Bakar mısınız" gibi konu içeriğiyle alakasız başlıklar geç cevap almanıza neden olacağı gibi bilgiye ulaşmayı da zorlaştıracaktır.
- Sorularınızı ve cevaplarınızı, kısaca bildiklerinizi özel mesajla değil tüm forumla paylaşınız. Bildiklerinizi özel mesajla paylaşmak forum genelinde paylaşımda bulunan diğer üyelere haksızlık olduğu gibi forum kültürünün kolektif yapısına da aykırıdır.

Hep birlikte keyifli forumlar dileriz.

BENZER İÇERİKLER



GEZENBİLİR TV

           

Forum istatistikleri

Konular
101,516
Mesajlar
1,493,811
Kayıtlı Üye Sayımız
169,906
Kaydolan Son Üyemiz
Jeepers

BENZER İÇERİKLER

SON KONULAR

ÖNEMLİ UYARILAR
HAYATİ UYARI: Forumlarda yer alan tüm konular sadece referans amaçlıdır ve içeriklerinde hayati risk taşıyan tehlikeli spor ve benzeri özel uğraşılar olabilir. Lütfen forumlarda okumuş olduğunuz spor veya özel uğraşıların uzmanlarından yardım almadan kendi başınıza denemeye çalışmayın. Aksi halde meydana gelebilecek aksiliklerden dolayı gerek forum yöneticileri, gerekse içerik yazarları hiçbir sorumluluk kabul etmeyeceklerdir.

TELİF UYARISI: Forumlarda yayınlanan yazılı ve görsel materyallerin tüm hakları ve sorumluluğu yazarlarına aittir. Bu materyalleri izinsiz kopyalamak ve kullanmak 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasası'na göre suçtur.

SORUMLULUK REDDİ: Forumlarda yer alan, kullanıcıların oluşturduğu tüm yazılı ve görsel içerik, görüş ve bilgilerin doğruluğu, eksiksiz ve değişmez olduğu, yayınlanması ile ilgili yasal yükümlülükler içeriği oluşturan kullanıcıya aittir. Bu içeriklerin, görüş ve bilgilerin yanlışlık, eksiklik veya yasalarla düzenlenmiş kurallara aykırılığından Gezenbilir ve forum yönetimi hiçbir şekilde sorumlu değildir. Sorularınız için içeriği oluşturan üye ile irtibata geçebilir veya iletişim formumuzu kullanarak yönetime bildirebilirsiniz.

GEZENBİLİR SUNUCULARI: Yüksek Teknoloji ve Güvenlik Sistemleriyle Donatılmış, Merkezi Ankara'da Bulunan, YS-308 Yer Sağlayıcı Belge Numaralı ve %100 Yerli Sermayeli VERİTEKNİK Şirketi Tarafından Barındırılmaktadır.

Copyright © 2000 - 2021 Gezenbilir
Üst